Fantastisk sang!

Downhere - Calmer Of The Storm

When everything is wrong
The day has passed and nothing's done
And the whole world seems against me
When I'm rolling in my bed, there's a storm in my head
I'm afraid of sinking in despair.

CHORUS:

Teach me, Lord to have faith
In what you're bringing me will
Change my life and bring you glory

There on the storm I am learning to let go
Of the will that I so long to control
There may I be in your arms eternally
I thank you, Lord, you are the calmer of the storm.

You rebuke the wind and the waves
Once again I find I'm amazed & the power of your will
Cuz I'm a child of little faith
I feel the wind and forget your grace
And you say, "Peace, be still."

There on the storm I am learning to let go
The white wave's high, it's crashing o'er the deck
And I don't know where I go
Where are you Lord, is my ship going down?
The mast is gone so throw the anchor
Should I jump and try to swim to land?

There on the storm, teach me God to understand
Of the Will that I just cannot control
There may I see all you love protecting me
I thank you Lord, you are the calmer of the storm.

Kvardag i Peru

No har me vore på reisefot i nesten to veker. Kvardagen har nett starta att. Me koser oss, me lærer og me opplever. Dagane er meiningsfulle og spennande! Me er velsigna som får moglegheit til å vera her i denne praksisperioden vår. Her er nokre bilete frå den siste tida

Her er lærarrommet vårt. Kvifor vera inne når ein kan vera ute? Lunch i sola er aldri feil. Herlig!


Dagny Irene, mitt gode reisefølge, gode veninna og gode kollega. Me har det topp ilag!

Her er vår kjære Per som er så raus og lar oss bu i leiligheten hans i perioden vi er her. Me rotar, me styrer, men Per har alltid godt humør som smittar veldig! Han kjøper inn alt me treng, kjeftar på kattane for oss og tek oss med på det vi måtte ynskje. Perfect! Bra jobba sjefen min!

Her er den norske skulen i Arequipa. Flott skule med fotballbana i fronten. Her kan me trivast!

Liv Elise og Margunn, håpar dykk har det bra der oppe i Juliaca. At de ikkje kreperer av høgda eller vert eten opp av villhundane. Me kjem på besøk om me får tid. Takk for ein fantastisk tur til Bolivia ilag. Kvalitetsjenter! Karlos (i midten) er me så heldige å få ha blitt kjende med her i Arequipa. Karlos er nesten naboen til meg, Dagny irene og Per. Han stikk stadig innom på besøk for litt iskrem, litt brunost eller ein prat. "I have a friend who...": Karlos vil alltid hjelpe oss og har ein venn som kan hjelpe oss med det eine og det andre. Neste prosjekt er å skaffe eit helikopter til å fly oss til El-Misty. (eit fjell 5822 moh). Det hadde ikkje vore feil det nei!

Mysteriet: Familien Falkeid

Lott og løye! Ein dag låg meg og min gode reisekamerat Dagny Irene Tonstad på hotellet i La Paz og slækka. Etter å ha lugge strekk ut i spysjuka dagen før kjende eg at me bevega oss i over 4000 m.o.h. Me bestemte oss difor for å ta ein rolig formiddag på hotellet. Fyrst gjekk me ut å kjøpte postkort og frimerker og gjekk inn att for å skriva. God gang! Det siste postkortet mitt (av mange) skreiv eg til mi kjære mormor, Solveig Marie Falkeid. Dagny Irene kikka plutsleg bort for å sjå kven eg skreiv til. "Falkeid, hmm..det hørtes kjent ut. Oi, jo det er jo pikenamnet til bestemor mi", seier Dagny Irene. Her starta dagens slektsgransking. Me satte begge mødrene våre i aksjon og dei satte vidare sine mødre/fedre i aksjon. Kommunikasjonen går ikkje veldig fort, sidan vi berre kunne skriva melding på mobilen og i tilegg pga. tidsforskjellen. Men me fekk nokre hint og me trur begge to at me er firmenningar- men bevisa er for svake. Imorgo skal eg ta meg ein telefon til mormor og finna svaret, ho vil nok setja pris på at eg lurer på slekta! :-)

Og forresten: eg har vore på ein fantastisk tur til Bolivia ei veka og kom heim ikveld. Har gjort ein del meir enn slektsgransking, men fann ut eg måtte venta med innlegget om Bolivia, inntrykka må synka litt..:-)

Hola!

Opphaldet vårt i Peru har så vidt byrja. Men me har likevel opplevd mykje på desse fyrste dagane. Arequipa er ein "liten" by med omtrent ein million innbyggjarar og byen ligg på 2397 m.o.h. Høgda går bra så langt, neste veke skal me opp nokre tusen meter til, blir spennande korleis me taklar det.

I Peru er alt billig. Me tar taxi til den minste ting. Det kostar ca 3 solli (6 norske kr) frå der vi bur og ca. 4 km inn til sentrum. Maten er også billig. Vi har ete litt ymse. Eg må innrømma at eg allerede har sakna mamma sine fiskakaker, men eg er positivt overaska og ser at det er ingen fare for at eg skal svelta i hjel. Fyrste kvelden åt me struts. Igår åt me pizza med marsvin til forrett. Eg kan skryta på meg at eg smakte på marsvinet. Men ikkje noko meir. Og eg innrømmer gladleg at eg likar best mat som kjem frå kjente trakter.

Liv Elise og Dagny Irene var så uheldig at dei ikkje fekk bagasjen sin då me kom fram. Den tok eit litt lengre stopp i Brasil. Dette førte til at me måtte ut å handla. Me har fått oss ein lokal venn, Karlos. Herlig fyr. Han passar på oss, viser oss rundt, snakkar spansk for oss, fiksar pc'en min, prutar for oss osv. Thank you! Folket her kan svært lite engelsk så hadde vore vanskeleg å tatt seg fram her utan nokon som kunne snakka spansk for oss.

Me bur hjå Per, ein triveleg kar som jobbar på den norske skulen her. Her får me alt me treng. I tilegg har me trålaust internett og gratis IP-telefon til Noreg. Ganske greit. Med fire jenter i huset vert det ein del rot. Men, ikkje tænk på det. Misjonærar har hushjelp. :-)

Imorgon byrjar kvardagen for oss. Då skal me undervisa misjonærborna. Tysdag reiser me opp i høgden på skuletur til Juliaca og Bolivia. Blir ein spennande kvardag framover. Eg gler meg!

Dagens lærdom:
1)det er ikkje lurt å eta epler i Peru!
2)Sola er sterk i Peru, og det fins faktisk solkrem.

Beinklare!

Endeleg! Onsdag ettermiddag var det fina veret og beine vegen til Sola lufthavn. Sommarfuglar i magen. Pittelitt stressa, mildt sagt. Men dog, god stemning. Meg og Margunn hadde tre dagar for oss på reisefot før det endelege målet, Areqipa- Peru. Fyrste stopp på reisa var London. Me overnatta på eit koseleg hotell og nytta torsdags føremiddag i London city. Ingen kan klandra oss for å ikkje ha utnytta tida i storbyen i alle fall. Me hadde ein fantastisk dag med sol frå skyfri himmel. Ingen av oss hadde vore i London før. Me hadde få timar, men to mål: Me skulle sjå Big Ben og Buckingham palace før me reiste vidare. Me la i veg og då dagen var omme kunne vi sjå attende på gode minner med piknikk ved Buckingham palace og med bilder av Big Ben og mykje anna. Me innbiller oss til og med at me fekk eit glimt av sjølvaste Queen Elisabeth. For ein dag!

Resten av reisen tilbrakte me stortsett på eit eller anna fly, eller i ein innsjekkingskontroll. Då me kom til Madrid airport fekk me litt kalde føtter. For ein gigantisk flyplass, sjølv om den berre er verdas 20. største. Og i tilegg kunne dei ikkje engelsk der. Men jammen meg kom me oss på neste fly òg. 11 timar til neste destasjon. Eg må innrømma at Margunn kunne hatt kjekkare reisefylgje. Eg sov ca 10 av 11 timar. Margunn sov ca 10 timar mindre enn meg.

I Lima venta me 9 timar før me traff me på resten av reisefylgje vårt. Me var sletne, trøytte, glade spente og leie. Augeblinken då me landa på flyplassen i Arequipa kan diverre ikkje beskrivast med ord. Så annerledes. Så fantastisk. Jubel i taket, endeleg framme!